ප. අ. කො. ක ; සැප්තැම්බරය ඇත්තේ විකිණීමටය. ඒ ඔක්තෝම්බරයේ අලුත් මල් පාත්ති සැකසීමටය

මේ සැප්තැම්බරය හරි කරච්චල්. මාසෙම නිවාඩු දාන්න වෙනවා.මොකද පොත් එළිදැක්වීම් වගේ සමාජ ඉන්ටර්ලෙක්චුවර්  එලීට්  වෙන්න පුලුවන ඉවෙනට් අතහරින්න හොද නෑ.  අගෝස්තුවෙ මුල ඉදන් වැඩේ පටන් ගත්තා. ඉන්ටර්වීව් ඉවරයක් නෑ. ඒ හැම ඉන්ටර්වීව් එකකම ලේඛකයෝ කියන්නේ
// නෑ පිස්සුද මල්ලි මං ඔය සාහිත්‍ය මාසය කියන ඒවා බලාගෙන පොත් මුද්‍රණය කලේ නෑ. මේක කෝඉන්සිඩන්ට් එකක්.  කාලයක් තිස්සේ පොරබදපු අදහස් ටිකක් පොතක් විදිහට එලියට එනවා. ඒවාට සැත්තැම්බර් කියලා අදාළ නෑ. ඇත්තටම සැප්තැම්බර් අදාළ නෑ//
මං ටිකක් කල්පනා කර ඇයි මේ මිනිස්සුන්ට කියන්න බැරි
//ඔව් මට සැප්තැම්බර් සාහිත්‍යමාසය අදාළයි. පිස්සෝ විවිධාකරා පිස්සු දෛනික විකුණන එකේ මං සැප්තැම්බර් මාසයේ පොතක් විකුණුවාම මොකෝ. පොත් ලියන්න නොමෙයි මොන බඩිකඩිත්තුව කරන්නත් බඩ පුරෝලා ඉන්න ඕනේ. අවසානයේ බඩ පුරවන්න සල්ලි ඕනේ //
නමුත් අපේ ලේඛක මිත්‍ර සමාගම් මොකද්දෝ භීතියකින් පෙලෙනවා ඕක කෙලින් කියන්න.
ජනතා කලාවක් කියා දෙයක් නැත.
දැන් ඔය ජනතාවාදී කලාව හෝ ජනතාවාදී  කවි කියලා දෙයක් නෑ. වෙන දෙයක් තියා ජනතාවාදී කාලාකාරය කියලා කප්  ගහපු පරාක්‍රම කොඩිතුවක්කු වගේ අය පවා කාලෙකට ඉස්සෙල්ලා වැඩකට කථාකරාම රැපියල් 10,000 ක් ඉල්ලුවා.  අපි කියන්නේ ඒකේ වරදක් නෑ. ඒ මනුස්සයා රත්නපුරේ ඉදන් තකහනියක් වැඩකට කොළඹ එන්න ඕනේ. කෑම බීම. ඔය ඔක්කොම එක්ක 10,000 වරදක් නෑ කියලා අප කියන්නේ.
මිනිස්සුන්ගේ කාලය සහ ශ්‍රමයට ගරැ කරන්න ඕනේ. ඒක ස්ව්‍යංව වෙන්න පුලුවන් නැතිනම් ඉල්ලා හරි ගන්න ඕනේ.
අපි රටක් විදිහට අනෙකාගේ ශ්‍රමයට විශේෂයෙන්ම නිර්මාණ ශ්‍රමයට කිසිම ගරැකරන්නැති මිනිස්සු කොට්ඨාෂයක්.  මේවා මේ රටේ මූලධාර්මික ලක්ෂයන් ගොඩක් ප්‍රශ්ණ වලට.
මේවා මොහෙම වෙන්නේ අපි අවංක නෑ කියන්න යකෝ පොතක් ලියලා මං සමාජයට දැනුමක් සම්පාදනය කරනවා. විවිධ අර්ථයෙන් ඒ හින්දා ඒ දැනුම විවිධ අර්ථයෙන් වටිනාකම් එක්කරනාවා. ඒකට මං මුදලක් ගත්තොත් ඒක කලාකරයෙක් විදිහට ගැටලුවක් නෑ. මොකද කලාකාරයා වෙන්න කලින් හිටින මිනිහාව ජීවත්කරවන්න කලයුතුම ටිකක් තියෙනවා.
අනිත් පැත්තෙන් බොහෝ  වෘත්තීන් ජනතාව කියන අය විසින් බදුගෙවා හෝ මිලක් ගෙවා නඩත්තු කරමින් සිටිනවා.  ඒ නිර්මාණශ්‍රමය විතරයි එහෙම නඩත්තු නොවෙන්නේ.  හැබැයි අලුත් සමාජයක් ගැන අලුත් ලෝකයක් ගැන අනවතර අරගලයක යෙදෙන්නේ ලේඛකයන්, කවියන්. චිත්‍රශිල්පීන් මෙකී නොකී කලා සමාජයේ පිරිස් විසිනි. ඔවුන් තමයි අපි ජීවත්වන සමාජය තවත් පියවරක් ඉදිරියට තල්ලුකරන්න මොරල් සපෝට් හදන්නේ. නමුත් කලාකරැවෝ තමන්ගේ කාර්යය වැරදියට හදුන ගන්න අවශ්‍ය නෑ . මොකද ඔය 1960 සහ 70,80 දශක වලදීත් ඔය වැරදීම් කලාකරැවන් විසින් කලා. ඒ වැරැද්ද තමයි කලාවෙන් විප්ලවය කරන්න යෑම. ඔය ජනතාවාදී කලාකරැවෝ කියලා ටිකක් බිහිවෙන්නේ
ඔය අලකංචියෙන්. ඒකෙන් වෙච්ච හානිය තමයි  විප්ලවය සහ විප්ලවවාදී පක්ෂ හෝ කණ්ඩායම් විනාශ වීම. ඇත්තටම ඔයාලට කරන්න තිබුණේ විප්ලය සදහා මොරාල් සැදීම. වුනේ අනිත් පැත්ත.
ඒ නිසා තමයි අපි මේ ඉන්නේ තවමත් අනිත් පැත්ත හැරැණ සමාජය.
සනීපාරක්ෂක තුවායේ ඉදලා යුධ ප්‍රහාරක යානා දක්වා එලිපිට  විකුණන ලෝකයක පොත් විකුණන් ලැජ්ජ වෙන්න ඕනේ නෑ.  ඒක කෙලින් කියන් ඕනේ. ඔව් අපි පොත් විකුණනනවා. ඒ එක්කම තමන් කරන දේ ගැන සංකල්පීයව සහ ප්‍රයෝගිකව  සවිඥානික වෙන්නඕනේ. මොකද අපිට තවත් සන්නස්ගලලා ඕනේ නැති නිසා. එයාලා සමාජය ඔය දැනුම කියලා මොකක් හරි බෙදුවේ කරනා දෙකක් හින්දා.
1 – එයාලගේ සමාජ පන්තිය ඊලග ස්ටෙප් එකට පන්න ගන්න
2 – එයාලා අලුතෙන් අතුලුවෙච්ච සමාජ පන්තියට සමාජ බලය අල්ලා දෙන්න
ඒ හින්දා සන්නස්ගල් තවමත් මේ දැනුම කියන වැඩ වලට ගෙන්න ගන්නවා දැක්කාම හිනා යනවා. ඒවා උදාහරණ සපයනවා අපි සංකල්පීය සහ ප්‍රයෝගිකව අප කරන වැඩ ගැන සවිඥානික නෑ කියලා.
කොහොම වුනත් පොත් විකීනීමට බිය වියයුතු නැත. අපි බය වෙන්න ඕනේ ඒ පොත්වල කතෘ ලෙස හම්බකරන සමාජ ප්‍රාග්ධනය සමාජ ගතකරන විදිහ ගැන. එහෙයින් සැප්තැම්බරය ඇත්තේ විකිණීමටය. ඒ ඔක්තෝම්බරයේ අලුත් මල් පාත්ති සැකසීමටය.
ඒ හින්දා මං මුලු සැප්තැම්බයම මං නිවාඩු ගත්තා  කියලා මර්තේරිස් ආතා දීර්ඝ  කොමෙන්ට් එකක් ඉන්බොක් කරලා තිබුණා.
 ඔව් සැප්තැම්බරය ඇත්තේ විකිණීමටය. ඒ ඔක්තෝම්බරයේ අලුත් මල් පාත්ති සැකසීමටය. කියලා මං එයාගෙම කෑල්ලක් රිප්ලයි එක විදිහට යැව්වා.
ලිව්වේ පසන් ජයතිලක

පසන්ගේ අන්තර්ජාල කොට කථා; මිනිස්සු වෙනස් වෙන්නේ නැතිව පොලිස්සි වෙනස් වෙන්නේ නෑ.

නෙළුවට පොලීසිය ගහලා. අන්තර්ජාලය කැලඹුනා. ඇත්තටම නෙලුවට නෙලපු එක ගැන නෙලුවව නොදන්න උන්පවා කම්පාවුනා කියලා මර්තේරිස් ආතා ෆෙස්බුක් කොමෙන්ට් එකක් දාන ගමන් කිව්වා.  වැඩේ නැගලා යන කොට සත්හඩේ සුබාෂ් පළවෙනි වෙඩ්ල්ල තිබුබා සොරි මල්ල කියලා සටහනක් තියන ගමන්. ඊට පස්සේ පොලිස්සියෙන් ගුටිකාපු නෙලුවට අම්බානකට නෙළුවා කියලා මර්තේලිස් ආතා ආයේ මැසේජ් එකක් ඉන්බොක් කරලා තිබුණා. ඔය අස්සේ තමයි රත්නපුරේ  ශර්මන් නෙලුවට ඇටි හැලෙන්න නෙළලා තිබුණේ . අන්තිමට කියලා තිබුණා නෙලුවට රාජ්‍ය නොමග යැවීමේ කරැණු මත නඩු දාන්න ඕනේ කියලා.
ඔය අතරේ තමයි සත්හඩේ කැටපේ 2014 දාපු ස්ටේටස් එකක් හදිසියේ මතුවුනේ කියලා මර්තේරිස් ආතා ආයේ ඉන්බොක්ස් කරලා තිබුණා. මං එයාට අයේ ඉන්බොක්ස් කරලා කිව්වා ඔය ප්‍රශ්ණය දැන් අතහරින්න කියලා. ඒත් මර්තේරිස් අතහරින පාටක් නෑ. ආතා පොයින් එකට අයේ රිප්ලයි කරලා තිබුණා.
ගංජා නෙමෙයි මොන බඩිකඩිත්තුව අහුවුනත් අර පොලිස් කාරයෝ මිනිස්සුන්ට ගහන්නේ කොහොමද?  ඒක තමයි මූලධාර්මික ප්‍රශ්ණය. මර්තේරිස් ආතා එන්න එන්නම ඉන්ටර්ලෙක්චුවල් ඩිමොක්‍රසිවලට එනවා.  කුඩු අහුවුනාම රාජ්‍ය නායකයා ගිහින් බාදාගෙන නලවලා ආව රටක් මේක.   පොඩි කොල්ලෙක් ගංජා ටිකක්  ගහලා අහුවුනොත් දේශපාලඥයෝ ඉස්සරහ  නැට්ට පුකේ ගහන් ඉන්න පොලීස්කාරයෝ තමන්ලේ රස්නේ දාන්න  යනවා. පාතාලය කියලා කීදෙනක් ආයුධ පෙන්නන්න ගිමන් මලාද? ආතා දිගටම ඉන්බොක් කරනවා.
ඒ නිසා අපි අන්තර්ජාල සිවිල් චරිත විදිහට හරි පොලිසියට සාමාන්‍ය මින්ස්සුන්ට ගහන්න බෑ කියන මතය ෆන්ඩර්මෙන්ටල් සටන් පාඨයක් විදිහට ඉදිරියට ගෙන්න ඕනේ.  අවම බලය පාචිච්චි කරන්න වෙන්නේ අනෙක් පැත්තතෙන් ආයුධ රෙසිස්ටන් එනකොට හරි පැනලා යන්න හැදුවොත් හරි. එහෙම නැතිව ප්‍රශ්ණයක් ඇහුවා කියලා ගහන්න බෑ.
උසාවියට දාල ඒ අදාළ නීති කටයුතු වෙන්න ඕනේ.  මර්තේරිස් ආතා දිගටම ඉන්බොක්ස් කරගෙන යනවා.
මං බලං ඉදලා යැව්ව රිප්ලයි එකක්.  – හරි මට තේරැණා
ආතා ආයේ ලියන්න ගත්තා
අපි නිරායුධ සාමාන්‍ය මිනිස්සු. එහෙම මිනිස්සුන්ව අපි අදහස් වලින් සන්නද කරන්න ඕනේ.  ආණ්ඩු වෙනස් වුනා කියලා මිනිස්සුන්ලේ අදහස් වෙනස් වෙන්නේ නෑ. අදහස් හොද වෙන්නෙත් නෑ. මිනිස්සු වෙනස් වෙන්නේ නැතිව පොලිස්සි  වෙනස් කරන්න බෑ.
මං රිප්ලයි කරා
ඒක ඇත්ත මිනිස්සු වෙනස් වෙන්නේ නැතිව පොලිස්සි වෙනස් වෙන්නේ නෑ.
 ලිව්වේ පසන් ජයතිලක

යුක්තියෙන් තොර සංහිදියාවේ මගක් නැත.

යාපනය සරසවියේ ගැටුමක් ඇති වී ඇත. දකුණේ දේශපාලන ඔස්තාර්ලා දැන් තමන්ගේ මත ප්‍රකාශ කරමින් සිටිති. අප එවැනි ඔස්තාර්ලා නොවුනත් යමක් කීමට කැමැත්තෙමි.

යුක්තියෙන් තොර සංහිඳියාවට මගක් නැත.

කුමන හෝ පදනමින් ගැටුමක් දක්වා වර්ධනය වී ඇත්තේ හදිසියේ ඇතිවූ දෙයක් නොව නිදහසන් පසු දෙමළ සමාජය, දැනුවත්වම නැවත නැවතත් අතිශය කෘෘර ලෙස මර්ධනය කරමින් ඒ ඝාතන විජයග්‍රහණ ලෙස සමරමින් දකුණ විසින් නැවත නැවත අමතක කරනා ‘දමළ ජනයාට යුක්තිය‘ ඉටු නොකිරීමේ අලුයට ගිණි පුපුරුය.

සිංහල – දෙමළ සංහිදියාවට යුක්තිය පසිදලීමෙන් මිස වෙනත් කිසිවකින් යහපතක් ඉටුවන්නේ නැත. වින්දිතයන්ට යුක්තිය ඉටු නොවනතාක් මේ අදාළ ජනකොට්ඨාශය තුළ සැකය මිස අන්කිසිවක් වර්ධනය වන්නේ නැත. අතීතය ද වර්ථමානය ද ජීවමාන උදාහරණ දෙමින් දෙමළ ජනයාට නැවත නැවත කියාදෙන පාඩම කොළඹ සිංහල මූලික ආණ්ඩු විසින්, දෙමළ විමුක්තිය විෂයෙහි තමන්ව රවටන ආකාරයයි.

80 දශකයේදී දෙමළ තරුණයා ආයුධ ගත්තේ නිකන් ඉන්න බැරි ගායකට නොවේ. ඒ නිදහසින් පසු දෙමළ විමුක්ති දේශපාලනයට සිංහල ආණ්ඩු ආමන්ත්‍රණය නොකළ නිසාවෙනි.

හමුදා බුද්ධි අංශ විසින් 2012 වර්ෂයේදී යාපනය විශ්වවිද්‍යාලයේ මහවිරුවන් සැමරුවායි කියා ඔලු පැලෙන්න ගසා ඒ විතරක් නොව අවසානයේදී අදාළ ශිෂ්‍ය නායකයන් පුනුරුත්තාපනය කරන්න හමුදා කඳවුරු තුළ රඳවාගැනීමේ භාරයට දැමූහ. ඒ වෙලාවේ දකුණේ දැන් කෑගසන බොහෝ දෙනෙකු සිටියේ ඇස් කන් නොපෙනෙන අන්ධයන් සේය.

ජනමාධ්‍ය නියෝජ්‍ය ඇමති කරුණාරත්න පරණවිතාන සංහිඳියාව ගැන හීනෙන් අවදී වී මෙන් දොඩවනවා අප රූපවාහිනියෙන් දුටිමු. කරූ පරණවිතාන නියෝජ්‍ය ඇමතිට අප කියන්නට ඇත්තේ, කැනඩාවේ මහ කොමසාරිස් වී හිදිමින් සිංහල ජාතිකවාදය පෝෂණය කිරීම ගැන තමන් විසින් ලියූ ලිපි නැවත කියවන ලෙසය. එවිට සංහිඳියාවට මගහැරී ඇති තැන් තමන්ට ම අවබෝධකර ගත හැකිය.

යාපනය විශ්වවිද්‍යාලය යනු සෑමවිටම ශිෂ්‍ය දේශපාලනට එහා ගිය ජාතික විමුක්ති දේශපාලනයක් සහිත දේශපාලන භූමියකි. සිළුමිණේ කොළම් ලියන මාධ්‍ය ඔස්තාර්ලා කියන්නේ සිංහල ජාතිවාදය ද දෙමළ ජාතිවාදය ද එකවිට පරාජය කළ යුතුය කියාය. රාජ්‍ය විසින් දෙවැනි කොට සැලකීමට විරුද්ධව සිය විමුක්තිය වෙනුවෙන් පෙනී සිටිම ‘ජාතිවාදයක්‘ කියා හඳුන්වන්නේ භූ දේශපාලනය සම්බන්ධව කිසිදු අදහසක් නැති බව ඔප්පු කිරීමටය.

එසේනම් මේ මොහොතේ බටහිර කුර්දිස්ථානයේ(රොජාවා) සිට ඊනියා ඉස්ලාම් රාජ්‍යයට සහ ඒකාධිපති තුර්කියට එරෙහිව සටන්වදින කුර්දිස්ථාන විමුක්තිකාමීන්, තුර්කි ආණ්ඩුව විසින් මර්ධනය කිරීම මේ මාධ්‍ය ඔස්තාර්ලාගේ තර්කයට අනුව සාධාරණය.

අවසානය

උතුරේ හෝ වෙනත් ඕනෑම තැනක ඇතිවන වාර්ගික ගැටුම් අතිශය දේශපාලනිකය. මන්ද සිංහල ආණ්ඩු විසින් කළ සහ කරන දේශපාලනයට ප්‍රතිචාරයන් කුමන හෝ තැනකින් මතුවීමට ඉඩ ඇති නිසාවෙනි.

ඒ නිසා සිංහල, දෙමළ සංහිඳියාවට එකම මග වින්දිතයන්ට යුක්තිය ඉටු කිරීම ම පමණි.

පසන් ජයතිලක
| Pasan Jayathilaka

කිරොස්ටාමිගේ නික්මයාමේ නිහඩ සාදය

දවස් ගණනක සාද ගණනකින් පස්සේ අන්තර්ජාලයට ගොඩ වුනා. පර්සියානු රත්තරං මාලුවා නික්ම ගිහින් බව දැනගත්තේ ඒ වෙලාවේ. එලබෙන හැම අවුරැද්දකම කවුරැන් හෝ නික්මයාමට නියමිතයි. අවුරැද්දක් නිර්මාණය වන්නේ හමුවීම් සහ නික්මයාම් වලින් – අබ්බාස් කිරොස්සාමි – රත්තං මාලුවාගේ නික්මයාම දවස පුරාම මොකද්දෝ මුස්පේන්තුවක් එක් කලා. ඒ දවස ඉවර වෙන්නේ නැති එකක්. සිගරැට් පැකට් එකක් විතර බීලා , මාකට්ටුව වහන්න ඔන්න මෙන්න කියන කොට දිව්වේ වයින් බෝතලයක් ගන්න. ඒක හදිසි – අදිසි අදහසක්.

මේ දීර්ඝ දවසේ හවස් කාලය නික්මයාමේ සාදය සදහා. වයින් , ගෙයි කෙරවලක තිබිලා හොයා ගත්ත හෂීෂ්. පර්සියානුවෙකුගේ නික්මයාමේ සාදයක් හෂීෂ් නැතිව කොහොමද. පස්සේ හිතුනා ඕපීඑම් ටිකක් තිබුණනම් හොදයි කියලා. අර්ධ සන්ධ්‍යාව ගෙවිලා රාත්‍රිය උදාවුනා. නික්මයාමේ සාදය ආරම්භ කලා. ආරාබි දිග කොලයකට දුංකල හිමීහිට තියන ගමන් කල්පනා කලේ – කිරොස්ටාමිගේ චිත්‍රපට ගැන. නිකමයාම් සාදය ආරම්භකරන චිත්‍රපටය ගැන. ගොඩක් දේවල් තිබුණත් ලොකු බර දේවල් නික්මයාමකට සුදුසු නෑ කියලා හිතුනා.

ඒ නිසා වින්ඩ් විල් කැරි- අස් සුලග අප රැගෙන යාවී තෝරගත්තා. ඒ චිත්‍රපටය නික්මයාමේ සාදයට සුදුසුයි කියලා හිතුන නිසා. ඉරාන සිනාමාව හැමදාම කවියක් වගේ. ආගම්කාරයන්ගේ තොරොම්බල් ඇරැනාමා පර්සියානු හැඩයටම මං කවදත් කැමතිය. ටෙහෙරාන් නුවර මට තවමත් මතක තියෙන සුවද කිසිවක කලවම් නෙකල හෂීෂ් සුවද. ඒ සුවද කිරොස්ටාමිගේ චිත්‍රපට වල තිබුණා.

නික්මයාමේ සාදය නිසා නික්මයන්න කලින් කියන්න ඕන දේවලා කෙලින් කියන්න ඕනේ. කාමරේ කහ ගැහුණු විදුලි ලාම්පුව සාදයට නොගැලපෙන ගතියක් තිබුණා. ඒ ටිකක් කරදරකාරීයි. ඒ නිසා ඒක නිවලා දැම්මා. පස්සේ පන්දමක් විතර දිග හෂීෂ් සුරැට්ටුව පත්තුකලා. රතුපාට චිලියන් වයින් ටික පර්සියානු චායි කොප්පයකට දාලා පලමු තොළ තියන ගමන් සමුගැනීමේ කතාව අරම්භකලා. කථාව ටිකක් වෙනස් අපි වචන කථා කොකරන්න තීරණය කලා. රෑප තිරය මතට ඇවිල්ල සාදය අරම්භ කලා.

අතරින් පතර දුම් විවේකයන්. ඒ වෙලාවට අපි වචන වලට පෙරලුනා. අපි කෙලින් කථාකලා. රත්තං මාලුවාගේ සිනමාවට කැමති වුනාට මං රත්තං මාලුවාගේ අන්ධ බටහිරකමට කැමති නෑ කියලා – මං මගේ අදහස කෙලින් කිව්වා. අපි හිටගන්න ඕනේ බටහිරත් නොවන නැගෙනහිරත් නොවෙන භූගත ගැටෝ අවකාශයක කියලායි මගේ අදහස වුනේ. භූගත ගැටෝවක් වුනාම අදහස් හරි බයානකයි. ඒ අදහස් වලට පුලුවන් බටහිර නැගෙනහිර ගැන තිබෙන චිත්‍ර අනිත් පැත්තට හරවන්න. ඒ නිසා මං ඒ අවකාශයට කැමතියි කියලා කිව්වා. රත්තං මාලුවාට මං කියපු ඒවා අහුනාද දන්නේ නෑ. ඒත් කෙලින් කථාකරන්න කලින් තීරණය කරලා තිබුණ නිසා කෙලින්ම කිව්වා.

ආයේ වචන වලින් රෑපවලට – සාදය නිහඩයි. රෑප බලන අතරතුර චිලියානු වයින් සහ පර්සියානු හෂීෂ් දුම් කොච්චර හොදට ගැලපෙනවද කියලා අදහස් ඔලුවට කඩාපාත්වනුනා. සාදය ලතින් ඇමරිකානුවෙකු හිටියනම් කොච්චර අගේද කියලා හිතුනේ ඒ නිසා වෙන්න ඇති. පරිසියානු දුම් සහ ලිතින් රස දකුණු ආසියාතික රස රහස් සමග කොච්චර සමීපද කියලා හිතුනාම එකිනෙකා එකිනෙකා උණුසුමින් වැළද ගැනීමේ උණුසුම් ආසාවක් සරීරයේ කොණකින් පටන් අරන් අතේ පිටි අල්ල කිතිකවන්න වුනා.

සාදය තවමත් වචන නොමැතිව ඇදීගියා. පන්දමක් වගේ දිග සුරැට්ටුව අහවර වන විට මරියා සාදයේ අවසානයට ලංවෙමින් අසල කොට්ටකට ඇලවුනා. අවසන් සුරැටටු ඇස්පියාගෙන විදින එක් මොහොතක කිරොස්ටාමි- පරිසියානු රත්තංමාලුවාද සාදය නිමාකමින් නික්මගොස් තිබුණා.

රාත්‍රිය ගෙවීගොස් දවසේ පලමු කාර්තුව එළබෙමින් කොහෝ හෝ ඈතක ඔරලෝසු කනුවක පාන්දර තුනේ ගණ්ඨාරය නාදවුනා. මමත් නික්මයාමේසාදය නිමාකරමින් මරියා අසල් කොට්ටයම ගුලිවුනා.

මාතෘකා නැති කවි 0.1

අහසට උරාගත් කදුලු
පොළවට වැටෙනවා දවසක
මහා ධාරානිපාත වැසි ලෙස
අම්මාලාගේ කදුලු
සිංහල දෙමළ බේදයක් නැතිවම

අවතැන්වීම
අවමන්වීම
අහිමිවිම
අහිමිවයාම
අහස වුනත් දන්නවා
කාඩාගෙන වැටුනත්
කොහොම නවත්වන්න
එහෙම බරක් දරාගන්නද
සත්සමුදුරක කදුලු ගොන්නක්

පිලිමවල ඇති වෙනස
මිනිස්සු හුස්ම ගන්නවා
පිළිම බලාගෙන ඉන්නවා
හුස්ම ගන්නා පපුවලට
රිදුමක රිදුමක් දැනෙනවා
අවතැන්වීම අහිමිව යාම
පන්තියක වර්ගයක
බේදයක් නැතිව දැනෙනවා

සත්සමුදරක කදුලු
දවස් දෙකතුනකින්
වැටෙන්න ඕනැමද
පපුව උණුවෙන්න
තවත් නම් කොච්චර
කදුලු අම්මලා හලන්න ඕනෙද
දකුණු දිග පපුව කොණ උණුවෙන්න

( වැසිවැටෙන විට කදු හැලෙන විට උණුවන පපුවලට  නාය ගිය මනුස්සකම ලැබේවා!!! අවතැන් වූ අහිමි වූ සියල්ලෝ උණුසුමින් වැලදගන්න.)

පසන් ජයතිලක

මාතෘකා නැති කවි

මුලතිව අහසට
මාන්කුලමට
කයිට්ස් දූපතට
මුල්ලිවෛයිකාලට
වැල්වැටිතුරෙයි වෙරළට
එන්න කියමුද
ස්ව්‍යං චරිතාපදානය ලියන්න
සිංහලෙන්

අනසකට නතුවනු පසුව
ස්ව්‍යං වෙන්නේ කොහොමද
මේ දූපතට
මැරෙන්නම ඕනෙද
වීරයන් වෙන්න

ජීවත්ව ඉන්න උන්ට
සමාවෙන්නවත් කියන්න බැරි රටක
තමිලිනී කියවන්නේ කොහොමද?
ජයපැරදුම රේඛා අතර
පීඩිතයාගේ පීඩනයේ ඉඩ කොතැනද?

මේ මැයි මාසය
එදා ඒ අහස මත
රතු පැල්ලම් තවම
රතුම රතුයි
නිලට පෙනුනාට

හොදටම රිදෙනකොට
රතුපාට නිල් වෙනවා
අන්තිමේදී
ඒ නිල කළු වෙනවා

ඒ කට්ට්ටකලු රිදෙන තැන
හදුනාගන්න බැරි රටක
චරිතාපදාන ලියලා මොකටද

රිදෙන විට
රිදුම බෙදාගන්න බැරි රටක
අකුරැ බෙදාගෙන මොකටද

 

පසන් ජයතිලක ‍

(නවක) වදය සහ වදදීමේ සංස්කෘතිය

 

අන්තරයේ කිසිවෙකු නවක වදය විශ්යවිද්‍යාල පද්ධතියේ උප සංස්කෘතියක් යැයි කියනු ඇසිනි. එය අසා බඩපැලෙන්න හිනා ගියා සේම ඔක්කාරයට විත් වමනය දැන්මෙමු. මන්ද ලංකාවේ ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය මෙහෙයවන්නේ මෙවැනි හරක් නිසාවෙනි. නමුත් අප ඒ කාතාව වෙනත් මානයක් වෙත රැගෙන යන්නෙමු.

නවක වදය උප සංස්කතියක්නම් එහි මූලය සිංහල බෞද්ධ පරපීඩක සංස්කෘතිය පරාජය කළ යුතුය. නවක වදය සම්බන්ධයෙන් විවිධ වූ කතිකාවන් ගොඩනැගී ඇති මොහොතක අප පැහැදිලිව කියන්නේ නවක වදය යනු තමන්ගේ අධිපත්‍ය අනෙකා මත පිහිටවීම උදසො ජවිපය විසින් ගෙනා ලංකාවේ ශිෂය ව්‍යාපාරය තුළට ගෙන ආ සංස්කෘතික ගුඩකමකි. දැන් ජවිපය හැසිරෙන්නේ කිසිත් නොදන්න බබා මෙනි. මන්ද දැන් ඔවුන්ට අන්තරය හැසිරවීමට බලයක් නොමැති හෙයිනි.

කිසිදු ආකාරයේ පීඩනයන්ට අපි විරැද්ධවන අතරම අප පීඩනයන්ගේ මූලයන්ටද විරැද්ධ විය යුතුය. දැන් බහුතර ප්‍රජාවක් හැසිරෙන්නේ අප ඉතා වැදගත් පිරිසක් මෙනි. මැයි මාසයේදී මේ කතිකාව එක පැත්තකින් අතිශය තියුණු දේශපාලන මානයන් වෙත අප රැගෙන යයි.

සිංහල බෞද්ධ මිනීමරැ හමුදාව විසින් 2009 මැයි මාසියේදී දහස් ගණනක් දෙමළ ජනයා මරාදමන විට දැන් පරපීඩකත්වය ගැන දේශනා පවත්වන ආචාරීලා ඇතුලු පිරිසද අන්තරයද සිටියේ එකම කදවුරකය. නැගෙනහිර සරසිවියෙන් ට්‍රාන්සර් එකක් ගෙන කැළණියට පැමිණි දෙමළ සහෝදරියන් පිරිසකට රැග්කිරීමට එරෙහිව ගිය විට එයට ලැබුනේ රාත්‍රියේදී මගරැක සිටි මිරිස්කුඩු ප්‍රහාරයන්ට ලක්වීමටයි.

මේ ගැන සාකච්චා කිරීමට එවක අන්තරයේ ප්‍රධානියා මුනගැසුනු විට ඔහු කීවේ අපි කාපු කට්ට උනුත් කන්න ඕනෑ කියයා.

අප කියන්නේ නවක වදය උප සංස්කෘතියක්නම් වදදීම ලංකාවේ මහා සංස්කෘතිය බවයි. එම වදදීමේ සංස්කෘතිය පරාජය නොකර නවක වදය පරාජය කිරීමේ හැකියාවක් නොමැත. මානසික සහ ශාරීරිකව තමාගේ අනෙකාට වදදීම වසර දහස් ගණනක් තිස්සේ මල් බැස් ඇති මනෝබාවයකි. නවක් වදයට අමතර වද ලංකාවේ කොතරම් තිබේද. උදාහණයක් ලෙස ගෘහස්ත වදහිංසා කොපමන ලංකාවේ සිදුවේද. ලමා වද හිංසා කොතරම් ලංකාවේ සිදුවේද. විශ්ව විද්‍යාල තුළ වදහිංසාවෙන් තොර කලාපයක් කිරීමටනම් අප රටක් ලෙස සියලු ඝනයේ වදහිංසංවෙන් ඔබ්බට යා යුතුය. නීති සකස් කළ යුත්තේ වද හිංසා වෙන් ආරක්ෂාවීමටය. එය සියලු රටවැසියන්ගේ මුලික අයිතියකි.

තවත් සහෝදර ජාතියක් ලක්ෂ ගණනකා සාමූහික ලෙස ඝාතනය කිරීම සාමූහික ලෙස සැමරෑ රටකට වදහිංසාව නැවත්විය හැකිද/

හැකිය. එය කල හැක්කේ අනෙකා ඉවසීමට අනෙකාට ගරැකිරීමට දන්නා සමාජයක් තුළය. සමාජවාදය යනු අන්තරේ මල්ලා හිතන් ඉන්න විදිහට කැන්ටිමේ මාක්ස් ලෙනින්ගේ රෑප එල්ලීමනම් ඒ මල්ලිලාට කියන්නේ සමාජවාදය යන වචනාර්තය දූෂණය නොකර ලෙසයි.

සමානාත්මතාවය මහා සමාජයට අදේශ කිරීමට පෙර අවම වශයෙන් පවුල්තුළ හෝ මිත්‍ර සමාගම් තුළ සමානයන් ලෙස හැසිරීමට සමානයන් ලෙස අනෙකාට ගරැකිරීමට අප අවම වශයෙන් ඉගෙන ගත යුතුය.

අවසාන වශයෙන් අප කියන්නේ මාක්ස්ගේ සහ ලෙනින්ගේ රචනා සහ වෙලුම් සියල්ල කටපාඩම් කළද සමාජවාදියෙකු විය නොහැකි වන්නා සේම ආචාර්යවරැන්ගේ සම්මේලනයට ඇතුලු පිරිසට කියන්නේ නවක වදය නැතිකළ සැනින් විශ්වවිදයාල පද්ධතිය වදයෙන් තොර වන්නේද නැත.

ඒ සදහා අප ආරාධනා කරන්නේ සියලු දෙනා එක්ක වදදීමේ මහා සංස්කෘතිය පරාජය කළ යුතු බවයි. එසේම වින්දිතයන්ට යුක්තිය ඉටුවිය යුතු බවයි.

පසන් ජයතිලක

මත්වීම සහ ජීවිත

 

ලංකා ඇතුලේ මත්වීම සම්බන්ධව තියෙන්නේ බොහොම ගතානුගතික ආගමානුකූල මතයක්. ඒක හොදක් හෝ වරදක් ලෙස දකිනවාට වඩා බලන්න වෙන්නේ මත්වීම ජීවිත තුළ ස්ථානගතවීම හදුනාගන්නා විදිහක්. ලංකාවේ බහුතරයක් බාර් හවස්වෙද්දී පිරිලා යන්නේ පිරිමින්ගෙන්. ඒක කලාපයම පොදු එකක් වුනාට ඉන්දියාවේ සමහර පැතිවල සහ නේපාලයේ සාමානයයෙන් මතුවුනු ගැහැණුනු දැකීම සාමාන්‍ය දෙයක්.

මත්වීම සම්බන්ධව නිතර කථාකරන චින්තන ධර්මධාද ක්‍රියේටිව් වෙනන්නම් සයිකොඩෙලික් ඩ්‍රක්ස් ඕනෑ කියලා එයා ලිව්ව සටහනක් ෆේස්බුක් එකට දාලා තිබුණා අපි දැක්කා. මත්ද්‍රව්‍ය ඈසුරින් නිර්මාණශීලීවීම සංස්කෘතික ක්‍රියාවලියක ප්‍රතිපලයක්. සයිකොඩෙලික් ඩ්‍රග්ස් ටොන් ගානක් ගත්තත් ඒක වීදීම සම්බන්ධව සංස්කෘතික පුරැද්දක් නැත්නම් කොහොමවත් නිර්මාණශීලී නිශ්පාදන එන්න විදහක් නෑ කියලය අපගේ අදහස. අපි මේකයන කාරණය සම්බන්ධව වෙනත් අයට වෙනත් මත තියෙන්න පුලුවන් වගේම එහෙම විවිධ මත තීබීමම අපි තේරැම් ගන්නේ පොසිටිව් විදිහට.

මේ සංස්කෘතික විදීම නොමැතිවීම අපි හැමතැනකම අඩවැඩි විදිහට දක්නවා.අපිට තියෙනවා මුහුදක් රට වටේටම . නමුත් අපිට එක විදින සංසකෘතිකයක් නෑ. ඒ මුහුද වැඩියෙන්ම විදින්නේ සංචාරකයෝ. අපි පවුලක් එක්ක මුහුදට අද්දටර ගිහින් ඉර බැහැගෙන යන විදිය සාමූහික විදින්න හිතලවත් නෑ. ගියත් යන්නේ ගොදර තියෙන හොදම ඇදුම ඈදලා ෂර්ට් එකකත් කලිසමට යටකරලා.

වැසි වනාන්තර පවා තියෙන රටක ඒ නිල්ල සාමුහිකව විදින්න පුරැදු වෙච්ච සංස්කෘතියක් නෑ. මුහුදු දිය සහ ගොඩ දිය දෙකම ඇතිවෙනන් තිබුණත් ඒ කිසිම දෙයක් විදින සංස්කෘතියක් නෑ. විදීම වෙනුවට අපට මුණගැහිලා තියෙන්නේ බිය. වතුර දැක්ක ගමන් අම්මලා ළමයින්ට කියන්නේ ලංවෙන්නවත් එපා කියලා.එහෙම හැදෙන ළමයි උන්ගේ ළමයින්ට කියන්නෙත් එකමයි. අම්මලා තාත්තලා ළමයි එකතුවෙලා වතුරේ තියෙන සැහැලුව සහ ඒ ජලය තුළ මත්වීම කියන එක විදින්න විදහක් හෝ විදීමේ ක්‍රමවේදයක් අපි දන්නේ නෑ.

මෙන්න මේ කියන විදීමේ ක්‍රමවේදය සම්බන්ධව අපට හැමතැවම ගැටලු වෙලා තියෙන නිසාම තමයි මත්වීම මහා නරකම දෙයක් විදිහට පොදු ජනමනස ඇතුළත කිදාබැහැලා තියෙන්නේ.

දැනට අවුරැදු ගානකට ඉස්සෙල්ලා ඉන්දියාවේ ගෝවා මුහුදු තීරයේ හිපියන්ගේ සාදයක කොටස්කාරයෙක් වෙන්න අවස්ථාවක් ලැබුණු වෙලාවක එතැන ඉන්න සුද්දෙක් ලංකාවේ කිව්වාම අපිට මෙන්න මෙහෙම කිව්වා. උඹලගේ රටේ උන්නට නැචුරැල් ඩ්‍රග්ස් එකක් තියෙනවා. ඒක තමයි මුහුදු. මුහුද කියන්නේ මේ ලෝකේ තියෙනන සුන්දරම සහ ගැඹුරැම සයිකොඩෙලික් ඩ්‍රග්ස් එක.ඒත් එක හරියට විදින්න නිවීහැනහිල්ලේ ඒක එක්ක සමාධිගත වෙන්න ඕනේ. කොටින්ම මුහුද එක්ක කථාවක් පටන්ගන්න පුලුවන් වෙන්න ඕනේ.මුහුදක් කියන්නේ ලුණුවතුර පිරිනු තැනක් නෙමෙයි. මුහුදක් අද්දරට ගියාම දැනෙනවා වීශ්වීය මිනිහෙක් වීමේ සතුට. අපිට නොපෙනුනත් අපි වගේම එකෙක් ඒ මුහුදෙ එහා පැත්තේ ඉවුරේ ඉදලා මේ පැත්ත බලාගෙන ඉන්නවා. මුහුද කියන්නේ ඉර හංගන එකක් නෙමෙයි. මුහුද කියන්නේ විශ්වීය මිනිස් හැගීම එකතුකරන එකක්…..

සුද්දා මුහුදු ගැන කිව්වාට සංස්කෘතියක් විදිහට අපිට මුහුද ගැන එහෙම පිලෝසොෆිකල් කියවීමක් නෑ. කොටින්ම අපිට මුහුද ගැන තියෙන හැගීම මුහුද අපිව ආක්‍රමණය කරනවා කියන එක. එකක් දූපතක් හින්දා ජලය දිනපතා නැවත ස්ය ආධිපතය අත්පත්කරගනිමින් ඉන්නවා. ඒ වගේම මුහුද උදව්කරගෙන තමයි සියලු කොලෝනියල් ව්‍යාපෘතිටික වුනේ. මේ හින්දා ලංකාවේ මුහුද කියන්නේ අනතුරක් කියලා තමයි සංස්කෘතිව ස්ථාන ගත වෙලා තියෙන්නේ.

ලංකාව කියන්නේ ආසියාවේ වැඩියෙන්ම අරක්කු විකුණෙන සහ බොන රටක්. ජනගහණයට සාපේකෂව. නමුත් මධුවිතත් එක්ක සමාධියක් හෝ සංස්කෘතික් අපිට නෑ. තිබුණත් තියෙන්නේ කොළඹ මූලික වෙච්ච ඉතා සීමිත වපසරියක. අරක්කු සංස්කෘතිය ඇතුලේ ස්ථානගත වෙලා තියෙන්නේ අනතුරක් විදිහට. ගංජා බැලුවත් එහෙමමයි.

මේ විදිහට යථාර්ථය පරයා යන විදීමේ මොහොතවල් සියල්ලම අනතුරැ විදිහට නම්කරලා එවැනි මොහොතවල් බෑන්ඩ් කරලා තියෙන්නේ.

ඒ හින්දම තමයි බුදුන්ගේ දේශයයි වැනි බයිලා දැක්කාම හිනා යන්නේ. බුද්ධා යනු යථාර්තයේ සිමාවන් ඉක්මවා යන මානසික ඉසව්වක්. ඒක මේ ඉලව් ආගම් සංස්කෘතියක් හෝ ආගමික් ආයතන පද්ධතියක් ඇතුලට සීමාකරන්න බෑ.ඒ ඉසව්වට යන්න ඒ කාලේ සිද්ධාර්ථ අම්බානකට ගංජා බොන්න ඇති කියලා හිතුනේ ඉන්දියාව සහ නේපාලයේ සිද්ධාර්ත සැරැසැර ප්‍රදේශවල ඇවිදින වෙලාවක. උදාහරණයක් විදිහට බරණැස හෙවත් වරණාසියේ , සුජාතාව කිරිපිඩු දන්දුන් නායැයි කියන ගංගා නිම්නයේ බොහෝවෙලාවට ගංජා ශාකය නිකම්ම රොපණය වීම සාමාන්‍යයි. ඒ වගේම එවාට අදාළව භූමියේ සංස්කෘතියක තියෙනවා. තවමත් ඉන්දියාව නේපාලය පුරාම සිවරාත්‍රියට ගංජා බීම නීතියෙන්ම ඉඩදීලා තියෙනවා. ඒ සංස්තිය ඇතුලේ ගංජා කියන්නේ අනතුරක් නෙමෙයි. දෛනික ජීවිතයේ දවසක අවසානයේ හෝ ආරම්භයේ පුංචි විදීමේ මොහොතක්.

එක වෙලාවක ප්‍රංශය සහ ජර්මනිය අතර ඇල්ප් කදුමායිමේ තිබුණු ට්‍රාන්ස් ෆෙස්ටිවල් එකක තිබුණා විවිධා කාර ශාකමය පාන. හරියට අපි බෙලිමල් බොනවා වගේ. අපි ඒවා විකුණන කෙනා එක්ක කතාකරාම මෑන්ස් කියපුකථාව මොහෙමයි. මේ සියලු පානයන්ම නිත්‍යයානුකූල පාන. ඒත් විවිධ ප්‍රමාණයන්ගේ විවිධ ස්වරෑප සහිත මත්වීමේ හැකියාව ඒවාට තියෙනවා. පානය සහ පුද්ගලයා අතර නිංසලක සම්බන්ධතාවය සෑදීමේ විභවය ඒවාට තියෙනවා.මේවා එකක් වත් ඩ්‍රග්ස් කියන්න බෑ. අප කිය්නනේ මේවාට ස්භාවධර්මයේ රිද්මය සමග අනුගත වන පානවර්ග කියලා.

එහෙම ස්භාවධර්මයේ රිද්මට අනුගත වන පාන ලංකාවෙත් නැතිව නොවෙයි. නමුත් ප්‍රශ්ණය වායේ විදීමේ අවකාශය සම්බන්ධව ගැටලුව.

මේ විදීමේ අවකාශ සම්බන්ව ගැටලුව දේශපාලන ගැටලුවක්. විකල්ප දේශපාලන ධාරව පවා අපි අරගන්නේ ඉතාකර්කෂ විදිහට. ඒ ව්‍යාපාරතුළ දුම්බීම අරක්කු සම්බන්ධව තියෙනනේ පොදු සමාජය තුළම තිබෙන අදහස. උදාහරණයක් විදිටහ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණට සම්බන්ධවෙලා සිටි සහ සම්බන්ධව සිටින බොහෝ අය මත්වීම සම්බන්ධව තිබෙන අදහස සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතික මතයට වඩා වැඩිවෙනසක් නෑ. පැරණි සෝවියට දේශපාලනය කියවන විට යටපෙලින් යන අදහස තමයි දේශපානය තුළ විදීමේ අවස්ථා තිබීම. එයින් අදහස් වෙන්නේ නෑ ලෙනින් විසින් කම්කරැ පන්තියට කනපැලෙන්න බොන්න චාන්ස් එකක් අරන් දුන්න කියලා. නමුත් ලෙනින් විසින් කලේ කම්කරැ පන්තිය දේශපාලනය තුළ වින්දනීය ඉසව්වකට අරගෙන යනවා.

නමුත් රෝහණ විජේවීර රැසියාවෙන් ලංකාවට ඇවිල්ලා ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ හදලා කරන්නේ සෝවියට දේශපාලනයේ අරික්කාලකුයි ලංකාවේ සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතික අධිකාරියේ තුන්කාලකුයි එකට කලවම් කරලා දේශපාලනය අතිතිත්ත බෙහෙතත් කරපු එක. ඒ හදපු දේශපාලන ව්‍යාපාරය විශ්වාස කරලා ඒ වෙනුවෙන් දිවිදීපු ඒ වෙනුවෙන් සිය ජීවිතය කැපකරපු සියල්ලන්ටම අසීමිත ගෞරවය දෙනගමන්න අපිට මේ ව්‍යාපාරය විච්චේදනය කරලා බැලුවාම හම්බවෙන තැන තියෙන එක තමයි ඒ ව්‍යාපාර්යට මේ සමාජය අගතීන්ගෙන් ගලවා ගන්නට බෑ කියලා. මොකද පොදු සාමාන්‍ය සමාජයේ අහිමිකළ විදීමේ අවකාශයන් ඒ දේශපාලන ව්‍යාපාරය තුළත් එහෙමයයි.

ඒ නිසා අපි යෝජනා කරන්නේ දේශපාලන නැවත් විදීමට සලස්වමු කියලා.

පසන් ජයතිලක

පැනමා පේපර්යේ දේශපාලනය – විකිලීක් කියන කථාව

 

ලොව පුරා සිටින වියාපාරික සහ දේශපාලන මාෆියාව විසින් තමන්ගේ වත්කම් ගිණුම් බදුවලට හසුනොවන ලෙස හැසිරවීමට යොදාගත් ඕෆේෂේට් සමාගමක් වන මොසැක් ෆොන්සැක් විසින් අදාළ පුද්ගලයන්ගේ නම් සහ විස්තර දැවැන්ත දත්ත ගබඩාවක් ලෙස ජර්මානු පුවත්පතක් වන සූඩිෂර් සයිතුං වෙත මුදාහැරීමෙන් අනතුරැව ඒ සම්බන්ධයෙන් ලෝක මට්ටමමේ අවධානයක් යොමූ වී ඇත.

කොටින්ම ලංකාවේ රංජන් රාමනායක පවා ඒ ගැන කථාකරන්නට පටන්ගෙන ඇත. දැනට ලැබෙන මාධ්‍ය විස්තර අනුව ලංකාවේ පුද්ගලයන් තිදෙනෙකුගේ නම එහි සදන වන බවත් කියවේ.

කොසේවෙතත් හදිසියේම පැනවාවෙන් මතුවූ මේ දැවැන්ත දත්ත ගබඩාවේ දේශපාලනය ගැන දැන් විවිද උදවිය සිය අදහස් දැක්වීමට පටන්ගෙන ඇත.

ඒ අතරින් සුවීශේෂීම අර්ථ දැක්වීමට එක්වී සිටින්නේ විකිලීක් වෙබ් අඩවියයි. ඔවුන් සිය ටුවිටර් පණිවුඩයක් මගින් චෝදනා කර සිටින්නේ එක්සත් ජනපද මානව ආධාර සංවිධානය වන යූඑස්එයිඩ් විසින් රැසියානු ජනාධිපති පූටින් ඉලක්කර ගනිමින් පැනමා පේපර් මුදාහැරීමට ආධාර කර ඇති බවයි.

එසේම ඔවුන් පැනමා පේපර් වෙත චෝදනා කර සිටින්නේ 99% දත්ත ප්‍රසිද්ද නොකර 1% පමණක් ප්‍රසිද කර ඈති බවයි.

මේ සම්බන්ධයෙන් අදහස් දක්වන විකිලීක්ස් වෙබ් අඩවියේ ප්‍රකාශක සහ අයිස්ලන්තයේ විමර්ශණාත්මක ජනමාද්‍යවේදියෙකු වන ක්‍රිස්ටීන් හ්රස්සොන් පවසා සිටින්නේ විකිලීක් විසින් රාජතාන්ත්‍රික කේබල් පණිවුඩ මුදාහැර අවස්ථාවේදී කිසිදු සැගවීමකින් හෝ පේරණය කිරීමකින් තොරව සියලු දත්තයන් අන්තර්ජාලය වෙත මුදාහැරි බවයි.
ඔහු තවදුරටත් පවසා සිටින්නේ ඔවුන් කියන විට වගකීමක් සහිත ජනමාද්‍යවේදය ගැන මං සම්පූර්ණයෙන්ම එකග වෙන්න බෑ ඔවුන් එය භාවිතතයේ යොදවන ආකාරය සහ සමස්ථ කටයුත්තේ ස්වරෑපය සම්බන්ධව.
ලොව පුරා වමක කාර්යබාරය

තවමත් පැනමා පේපර් හී දේශපාලන සම්බන්ධව නිච්චිත අදහසකට පැමිණය නොහැකි වූවත් ලොව පුරා ප්‍රගතිශීලි වමක කාර්යභාරය ඉදිරියට පැමිණ ඇත. මන්ද පවත්න ධනේෂ්වර් ක්‍රමය විසින් සෑමවිටම සමාජය විවිධ පන්තීන් වෙත ආමන්ත්‍රණය කරමින් මැවීමට උත්සහ කරන්නේ පවතින විශමතාවයන් හී හේතුව ක්‍රමය යැයි වටහාගැනීමට නොව වෙනත් යකුන් මැවීමය.

උදහාරණයක් ලෙස ලොවපුරාම දුප්පත්කමට හේතුව ලෙස රාජ්‍යයන් විසින් අපට ඉලක්ක කර පෙන්වන්නේ අපේම පන්තියේ තවත් ජනකණ්ඩායමකි. අප ඒ දෙස බලාසිටින අතරතුර ව්‍යාපරික සහ රාජ්‍ය මාෆියාව විසින් අපගේ ධනය කොල්ලකා ඈති අන්දම පිළිබද පැනමා පේපර් සාක්ෂි දරයි.

වම මේ දත්ත සම්බන්ධව ක්‍රියානොකරන තාක්කල් රාජ්‍ය විසින් මේවා තමන්ගේ දේශපාලනය කලමනාකරණය කර ගැනීමට යොදාගන්නා ඇරෙන්නට වෙනත් දෙයක් සිදුවන්නේ නැත.

පසන් ජයතිලක